زندگی صحنه اعدام ما انسان هاست.
طناب دور گردنمان از جنس هوس.
پاهایمان روی صندلی عفت و آبرو.
دستمان بسته شده با دروغ و طمع.
و چشمانمان را بسته اند با غرور و حسد.

که تماشاگرانش دوستان خودمان اند.
مجری این اعدام زندگیست.

و حاکم این شهر کسی نبود جز خودمان
اعداممان خواهند کرد به هیچ جرمی.

دیدگاهی ثبت کنید

- آدرس ایمیلتان منتشر نمیشود.
- گزینه های الزامی ستاره دار شده اند *

*

7 + هفت =

برو بالا !